Reisgids online

Tag - busreis parijs

Parijs autovrij

Parijs stikt in het verkeer. Niet alleen de ringweg Boulevard Périphérique is berucht om zijn opstoppingen. Ook op de in de jaren 1960 en 1970 aangelegde snelwegen langs de Seine staat het verkeer veelvuldig stil. Burgemeester Bertrand Delanoë wil het monopolie van de auto nu doorbreken. Hij heeft zich voorgenomen om Parijs op verkeersgebied leefbaarder te maken. Goede stappen in die richting waren de aanleg van busbanen en fietspaden en het opzetten van fietsverhuursysteem Vélib.

Een ander goed plan is de verhuur van elektrische auto’s (autolib), wat de Parijzenaars ervan zou moeten weerhouden een eigen auto te kopen. Sinds 2012 zijn 3000 van dit soort voertuigen, waarmee maximaal circa 250 km per keer kan worden afgelegd, te huur op ruim 1000 locaties in Parijs en in veertig voorsteden. En dat kan behalve voor Parijzenaars ook voor toeristen interessant zijn. Er zijn namelijk dag- (circa € 10) en weekkaarten (circa € 15) verkrijgbaar. Voor ieder halfuur betaal je circa € 7 extra. Reserveren kan via internet, telefonisch of ter plaatse. Maar het is de vraag of dit systeem de verkeersproblemen in de stad niet alleen maar zal vergroten.

De burgemeester heeft nog een maatregel om het autoverkeer in te perken, tot ergernis van veel automobilisten, maar misschien tot vreugde van toeristen. Op de linkeroever van de Seine wil hij tussen het Musée d’Orsay en de Eiffeltoren 2,5 km autovrij maken en de weg op de rechteroever flink versmallen. Zo wil hij ruimte maken voor tuinen met rustzones, speelplaatsen, sportvoorzieningen, cafés, kunstmatige eilanden en zelfs voor bioscopen en nachtclubs. Het uiteindelijke doel is dat de Parijzenaars en bezoekers van de stad de unieke attracties langs de Seine kunnen bezoeken. Een proefproject was Paris-Plages (strand Parijs): sinds een paar jaar wordt de weg langs de Seine-oever ‘s zomers afgesloten en volgestort met zand. Ook zijn er palmen geplant, kiosken gebouwd en worden er concerten gegeven. Daarnaast zijn nieuwe bootdiensten gepland en voor de Bibliothèque Nationale ligt nu de Piscine Josephine Baker, een zwembad op een boot.

Parijs een multiculturele stad

Parijs – multicultureel en tolerant

Parijs is altijd een multiculturele stad geweest. De bevolking was ooit een samenraapsel van Bretonnen, Auvergnezen, Elzassers en Basken op zoek naar een beter leven. Ze verrijkten de stad, zoals de Elzassers met hun brasserieën. Later kwamen de Afrikanen, die tegenwoordig bij de Goutte d’Or elke zondag hun mooie bonte markt houden, en de Chinezen, die rond de Place d’Italie kwamen wonen en daar markten, winkels en restaurants openden.

Parijs is zowel multicultureel als tolerant. De stad bood niet alleen revolutionairen als Karl Marx en Lev Trotski onderdak, maar ook politieke vluchtelingen, bijvoorbeeld onder de nazidictatuur in Duitsland. Ook kunstenaars zijn altijd met open armen ontvangen. Het is geen toeval dat belangrijke stromingen binnen de schilderkunst, zoals het impressionisme en het kubisme, hier zijn ontstaan. Schilders als Auguste Renoir, Vincent van Gogh en Pablo Picasso, schrijvers als Voltaire, Victor Hugo, Honoré de Balzac, Charles Baudelaire, Marcel Proust,Jean-Paul Sartre, Heinrich Heine en Ernest Hemingway woonden en werkten hier. Kunstenaars ontmoetten elkaar in nu beroemde cafés en brasserieën op de linkeroever van de seine, de rive gauche. Daar ligt rond de Sorbonne-universiteit sinds mensenheugenis het intellectuele centrum van de stad. Veel van de vroegere trefpunten, zoals Le Procope, Café de Flore of de thuishaven van de existentialisten, Les Deux Magots in het Quartier Latin, en de Closerie des Lilas in de voormalige kunstenaarswijk Montparnasse bestaan nog altijd. Maar tegenwoordig zijn deze cafés welkome rustpunten voor toeristen en welgestelden. Voor arme dichters en brodeloze kunstenaars zijn ze allang te duur geworden, net als de rest van de wereldstad met zijn vele attracties.

 

Parijs, een grillige schoonheid

Parijs is een grillige schoonheid, die eeuwenlang onderdak bood aan alle lagen van de bevolking, maar die steeds meer verandert in een museumkwartier en hoofdstad van de jetset. Voor gewone burgers is er nauwelijks nog ruimte en zij wonen in de kleinste huizen. Voor een cappuccino moet je al snel meer dan € 5 neertellen en voor een etentje met wijn algauw zo’n € 60 of meer. Achter de sierlijke gevels van de paleizen uit de tijd van baron Haussmann, met fraaie ingangen en marmeren trappenhuizen, liggen vaak schimmige woningen in piepkleine ruimtes, waar het door het ontbreken van degelijke isolatie in de winter ijskoud en in de zomer snikheet is. Deze zogenaamde Chambesdes bonnes, waar vroeger de bedienden woonden, worden tegenwoordig voor torenhoge prijzen verhuurd aan studenten en soms zelfs aan docenten uit de provincie: voor een oppervlakte van 13 m² betalen ze soms wel rond de €1000 per maand. De kamers hebben vaak geen eigen douche en toilet, maar bieden daarentegen wel uitzicht op de Sacré-Coeur of de Eifeltoren.

 

Ambitieuze Stadsplanners van Parijs

In Parijs wordt al sinds jaar en dag veel gesloopt: oude panden worden genadeloos afgedankt en zo is menig gebouw onherroepelijk verloren gegaan. Nieuwe ambitieuze stadsplanners willen de stad leefbaarder maken en vooral het alomtegenwoordige autoverkeer terugdringen door de aanleg van verkeersluwe zones en nieuwe groen- en recreatiegebeiden (bijvoorbeeld langs de Seine), modernisering van het openbaar vervoer en het aantrekken van kunstenaars. De ten westen van de stad gelegen kantorenwijk La Défense met zijn enorme wolkenkrabbers wordt uitgebreid en langs de binnenste ringweg moet hoogbouw komen. Verder is er een nieuwe concertzaal gepland en wordt het gebied van Les Halles grondig verbouwd.

 

Geen grote politiek zonder grote architectuur

Al deze projecten zullen het vaak gewijzigde stadsbeeld opnieuw veranderen. De vroegere president François Mitterrand, die opdracht gaf voor de bouw van de glazen piramide van het Louvre, de Grande Arche in La Défense, de Opéra Bastille en de pas onder zijn opvolger Jacques Chirac voltooide Très Grande Bibliothèque, zei eens: ‘Zonder grote architectuur geen grote politiek’. President Nicolas Sarkozy wilde dat er een museum over de geschiedenis van Frankrijk kwam, maar architectuur en grote projecten moeten tegenwoordig meer in dienst staan van de mens dan vroeger. Als de leefbaarheid in de stad moet worden verbeterd, gaat dat niet met prestigeprojecten alleen. Veel jonge Parijzenaars gaan in het weekend liever naar steden als Londen, Barcelona, Amsterdam, Praag of Berlijn, omdat ze die spannender vinden dan de Franse hoofdstad. Toch heeft de stad in het verleden telkens weer bewezen dat hij zich kan vernieuwen; daarom kijken veel Parijzenaars vol vertrouwen naar de toekomst.